tvanyperen

Tom van Yperen, hoogleraar Effectieve Jeugdzorg
Deze column verscheen eerder in BBMP, september 2014

Geen kind is hetzelfde. Een duurzame pedagogische basisvoorziening voor àlle jonge kinderen, vraagt om medewerkers met een grote varïeteit aan deskundigheid op het gebied van educatie, pedagogiek en jeugdhulp. Voor vroegsignalering en preventie is ondersteuning `kindnabij’ nodig. In het hele land is de ontwikkeling van kindcentra zichtbaar, een mooie werkplek voor kind-nabije zorg. Logisch, maar toch niet vanzelfsprekend. In veel gevallen ontbreekt zorg in de IKC-ontwikkeling. Hoe kijkt ‘de zorg’ hier zelf naar? 

jvdlogtJack van der Logt, onderwijsbestuurder 2015
Deze column verscheen eerder in BBMP November 2014

Hoe breng je een vernieuwende praktijk en beleid bij elkaar? 
“Door gewoon te doen”, vindt Jack van de Logt, bestuurder van Conexus, koepel voor 30 scholen voor basisonderwijs en speciaal (basis)onderwijs in de gemeenten Heumen en Nijmegen. Van de Logt neemt actief deel aan PACT.

 69007153 464 children flagsGrote vrijheid inzet pedagogische kennis.
Door: Elleke Muller, Het Talent, 2015

Grote vrijheid voor inzet pedagogische kennis 
In september reist een PACT-delegatie van ambassadeurs en projectleiders naar Denemarken. Om te kijken hoe in dat land wordt samengewerkt tussen jeugdhulp, onderwijs en kinderopvang. Gericht op inclusie en hoe de inclusie-pedagoog werkt in de wereld van onderwijs en kinderopvang.

Opvoeden met gelijke kansen

Het 11de jaarcongres Brede School vond op 19 april plaats onder de titel: Brede scholen en kindcentra op weg naar de toekomst: Innovatief, breed, passend en integraal. Het congres werd georganiseerd in samenwerking met PACT, het landelijk innovatieproject van Het Kinderopvangfonds dat werkt aan de versterking van de pedagogische omgeving voor álle jonge kinderen. Annette van Valkengoed, directeur van het Amsterdamse kindcentrum Laterna Magica ging op zoek naar nieuwe inzichten en bruikbare suggesties voor de praktijk van alledag. Wij vroegen haar wat zij geleerd heeft.

Deze column verscheen eerder in BBMP in maart 2016
Door: Anki Duin en Gerdi Meyknecht
Met: Annette Valkengoed, Laterna Magica

KirstennohrDoor: Anki Duin en Gerdi Meyknecht
Met: Kirsten Nohr, pedagoog en docent HvA, 2016

Kirsten Nøhr is pedagoog en docent aan de Hogeschool van Amsterdam. Zij is Deense van origine en kwam tien jaar geleden vanuit Denemarken naar Nederland. Zij is actief betrokken bij PACT, met name op het terrein van sociale inclusie, wat haar specialisatie is. Kirsten volgt de ontwikkelingen in de verschillende landen nauwgezet en zet een scherp beeld neer.

samenDoor: Astrid Ottenheym, directeur Samenwerkingsverband PO NKN, 2016

“We hebben de maatschappelijke verantwoordelijkheid om alle kinderen goed onderwijs te bieden. Ik streef ernaar dat ieder kind later kan zeggen: ‘Ik ben blij met wie ik ben. Ik ben blij met wat ik heb geleerd. Ik ben blij met de keuzes die ik kan maken en met de vrienden die ik heb.’ Voor de maatschappij is het belangrijk dat er zo veel mogelijk mensen zijn die dat kunnen zeggen. De kinderen van nu maken de maatschappij van de toekomst.”

boos kindBart is een guitig mannetje, dat nu bijna anderhalf jaar op school is. Al vanaf het begin dat hij op school is heeft Bart moeite met “schoolse zaken” zoals het zitten in de kring, zelfstandig een werkje pakken, maken en opruimen, samen spelen. Ook vond hij het moeilijk om te vertellen wat hij wel of niet wilt. Hij kon dat op fysieke manier beter uiten. Hierover zei hij dan zelf: “als ik sla luisteren ze veel eerder naar mij, dan als ik het zeg”. Dat slaan niet zo aardig was, begreep hij wel, maar dat veranderen vond hij lastig. Bart was ook altijd in beweging en als hij in de kring op de grond stuiterde lachten de andere kinderen om hem. Dat vond Bart wel interessant en zo startte de kring soms met een “act” van Bart. Dit clowneske gedrag werd echter alleen maar groter: in de rij, op de wc, tijdens een voorleesverhaal.

frikandelDoor: Merel Steinweg

Speciaal bier, speciale koffie, frikandel speciaal. Zeg het woord ‘speciaal’ eens 15 keer hardop. Klinkt speciaal toch? In ons jeugdbeleid waar zorg, onderwijs en opvang meer verbonden worden komt het woord ook regelmatig terug: we spreken van kinderen met speciale behoeftes die in reguliere omgevingen worden opgevangen. Maar is het wel terecht om te spreken in termen van speciaal en regulier? Want uiteindelijk is geen kind regulier, en zijn ze wel allemaal speciaal.
Hoe kunnen we samenwerken naar een wereld waarin we minder denken in de valse tegenhangers van speciaal en regulier. Volgens Jitty Runia, accounthouder bij Youké Jeugd en opvoedhulp, ligt de sleutel bij gelijkwaardigheid en partnerschap. Zowel tussen professionals van verschillende sectoren, alsook in de omgang met kinderen en hun ouders.

kanamoriMet: Lieke Bovée-Verheijen, IKC Laterna Magica, Amsterdam
Door: Merel Steinweg

Toshiro Kanamori
Kent u de documentaire over de Japanse basisschoolleraar Toshiro Kanamori? Zo niet dan is dat een absolute kijktip. Meester Kanamori blinkt uit in het creëren van een veilige leeromgeving. Zijn stelling: als één van ons niet gelukkig is zijn we dat allemaal niet’. Kinderen in zijn klas durven zich opvallend kwetsbaar op te stellen en vinden steun bij klasgenoten. ‘Het is deze kwetsbaarheid die maakt dat kinderen kunnen leren’ zegt ook Lieke Bovée-Verheijen, unitleider en coach bij IKC Laterna Magica. Toch passen we deze wijsheid niet altijd toe op onszelf, terwijl wij als professionals juist ook kwetsbaarheid en vertrouwen in het team nodig hebben. Hoe kan een IKC team dan wel optimaal van elkaar leren?